دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان

یک کارشناس ارشد مرمت بنا و بافتهای تاریخی اذعان کرد: در اسلام تمامی هنرها به مسجد ختم می شود و مسجد تجلی وحدانیت و احدیت باری تعالی است و مظهر تجلی کالبدی و مادی سیر و سلوک عاشقانه و عارفانه معمار مسلمان به شمار می آید که در آن همه چیز به روشنی، وضوح، اعتدال و خشوع تمایل دارد و تذکر به امر قدسی و الوهیت، ذاتی آن است.

به گزارش سایت اطلاع رسانی همایش، "سحر حسینی" در مقاله ای با عنوان " قدر تعیین یافتن تفکر اسلامی در معماری بعد از اسلام ایران" در همایش بین المللی "دین در آیینه هنر" بیان کرد: معماری شاخه ای از هنر است که عنصری بلافصل از فرهنگ و تحت تاثیر اندیشه های مردمان سرزمینی ست که در آن زاده می شود.

مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن اظهارکرد: از حدود 14 قرن پیش از این تاریخ کشور ما تحت سیطره اندیشه ای قرار گرفت که بعدها جهانی شد و پس از ورود اسلام به این سرزمین، مرزهای اندیشه را در نوردید و در تمامی لایه ها و تار و پود جامعه ایرانی رسوخ کرد و منجر به وجود آمدن هنری شد که اکنون اسلامی اش می خوانیم.

وی تصریح کرد: درباره هنر دینی پژوهشگران مختلف داخلی و خارجی کارهای با ارزش فراوانی انجام داده اند و حوزه هنر اسلامی نیز چنین است اما در زمینه معماری و معماری ای که ما اسلامی اش می دانیم پژوهش ها چندان پرشمار نیست و اینگونه پژوهشها غالبا به جلوه ای از ابعاد گوناگون هنر معماری پرداخته اند و کمتر به سراغ آن روموز و روشهای تاثیرگذاری و روابط متقابل دین و معماری منتج از این شیوه و جهان بینی، رفته اند.

حسینی ادامه داد: معماری اسلامی در بستر هنر اسلامی شناخته می شود چراکه پرداختن به هنر اسلامی راهگشای رموز و اسرار آفرینش آثار در دوره اسلامی است.

این کارشناس ارشد مرمت بنا و بافتهای تاریخی بیان کرد: هنر معماری‏ تبلوری است از فرهنگ یک جامعه در گذرگاه‏ زمان و گریزی ندارد از اینکه تحت تاثیر اندیشه های مذهبی و دینی مردمانش باشد، که تعیین کننده سبک وسیاق زندگی آنهاست.

وی در ادامه اظهار کرد: معماری اسلامی ایران اگرچه در ابتدا به لحاظ سبک و شیوه ساختمان و استفاده از الگوهای فضایی کاملا متاثر و مقلد آثار پیش از خود بوده اما از همان زمان نخستین چیزی که در این معماری عاریتی، دمید، روح و شخصیت اسلامی بود "معمار- عارف" عالم را همه محضر باری و ظهور و تجلی حق تعالی می دید و آنرا "فیض مقدسِ" تجلی شهودی وجود او می دانست که در اعیان ثابته ظاهر می شود.

حسینی تصریح کرد: در حقیقت معمار احجامی را که در قالب معماری، با تفکر و تعقلی که در حقایق و معانی الهی در صورت خیالی منعکس شده، آفرینش می کند و این چنین است که هنرش مظهری از جمال و جلال الهی می شود چراکه هنر دینی با جلوه و جمال الهی معنا می یابد.

وی ادامه داد: معمار سلمان با رجوع به اسم "الله" و شعار اساسی اسلام یعنی "لا اله الا الله"، وحدانیت، احدیت، عدم غیریت و انفراد مطلق را در آثارش منعکس می کند تا جایی که هیچ نشانی از الهام ذهنی و فردی از معمار مشاهده نمی شود و هر آنچه هست وجود خداست و این عامل ذاتی زیبایی آثار معمار مسلمان است که همیشه ببینده را در نخستین نظر شیفته خود می کند و خاطره ای وصف ناشدنی و ابدی در ذهنش باقی می گذارد اما راه رسیدن به این زیبایی از طریق تجلی "عشق" میسر می شود، معمار مسلمان برای عاشقانه زیستن و آفرینشهای عاشقانه، نفس را قربانی کرده است تا نور را درون صوری مادی متبلور سازد.